دعای سال نو...

خوب که نگاه می کنم می بینم بسیاری از مسئله هایمان به این بر می گردد که هنوز نیاموخته ایم گفتگو و نقد در زندگی اجتماعی کارکردهایی دارد که می تواند سوپاپ اطمینانی برای زندگی بهتر و رفتار مناسب تر باشد.عده ای صراحت را نمی پسندند، عده ای کسر شأن می دانند، برخی از این فضا می ترسند، عده ای آن را به دعوا تأویل می کنند و بعضی ترجیحشان گوشه امن است و سکوت و احساس خوشایند داشتن از اینکه همه چیز خوب است یا اگر خوب نیست، بماند برای یک وقتی دیگر.... به هرحال بخشی از نیاز جامعه سالم، نیاز به گفتگوست و بالا بردن تحملمان در این فضا چرا که نگفتن صریح و رودررو به گفتن پنهانی، غیبت و افترا و دور شدن تدریجی دلها می انجامد بدون اینکه بدانی چرا چنین شده است. البته شروع چنین تجربه ای هم به طور طبیعی گافهایی دارد چون مثل هر تجربه جدیدی نیاز به آموختن دارد.

خوشحالم که حداقل در فضای دیپلماسی برای نخستین بار گفتگو را تجربه می کنیم که هرچند سختیهایش کم نیست و ممکن است آسیبهایی داشته باشد اما نتیجه اش هرچه باشد تجربه خوبی است که بر تارک تاریخمان باقی می ماند.

دعا می کنم سال جدید سالی پر از گفتگو برای تفاهم باشد؛ گفتگو به معنی شایسته آن و نه هر گفتنی و شنیدنی که گاه ارزش عمر گذاشتن را ندارد. برای خودم و دوستانم دعا می کنم که بیاموزیم هم را دوست داشته باشیم و به نسبت دوست داشتنمان فرصت گفتن و شنیدن را برای یکدیگر فراهم کنیم که اینها تجربه هایی هستند که بر برکت عمرمان خواهد افزود.

 

/ 0 نظر / 25 بازدید